Genel bakış 

1970'lerden bu yana ülkemin köprü inşaatı hızlı bir şekilde gelişti. Mevcut köprüler arasında demirbeton kiriş köprüleri (T kirişleri, kutu kirişleri ve boş levhalar dahil olmak üzere yapılar) basit biçimi, uygun yapısı, güçlü uygulanabilirliği ve iyi ekonomik göstergeleri nedeniyle köprü tasarımcılarının ilk seçimi. Bir. Bununla birlikte, 1980'lerden bu yana, mevcut demirbeton köprülerinin çok sayısı uzun vadeli kullanımdan sonra fonksiyonel bozulma dönemine girdi ve birçok hastalık ortaya çıktı ve hatta çöktü. Hasarlı köprü yapıları için uygun takviye önlemleri alınması, yapının orijinal güvenilirliğini belli bir dereceye kadar geri kazanabilir ve hizmet ömrünü uzatabilir. Bunun önemli sosyal ve ekonomik faydaları var. Bu nedenle mevcut yapıların bakımı, onarımı ve güçlendirilmesi yavaş yavaş yapı mühendisliğinin odak noktası haline geldi ve geniş uygulama beklentileri vardı. 

Dış bağlama güçlendirme yönteminin uygulanabilirlik analizi 

Şu anda, yurt ve yurt dışında kullanılan beton yapıları ve bileşenleri güçlendirme ve takviyelendirme yöntemleri genişletilmiş bölüm yöntemi, tel sarma yöntemi, cam elyaf takviyeli plastik yöntemi, dış bağlama çelik yöntemi, dış bağlama takviyelendirme yöntemi vb. Bunlar arasında, dış yapışma takviye yöntemi, yapısal yapıştırmanın, orijinal yapıyla birlikte yaşamasını sağlamak için belli bir kalınlıktaki mühendislik takviye malzemesini beton yapının yüzeyine bağlamak için yapısal yapıştırma olarak kullanılan bir yöntemdir ve böylece yapının taşıma kapasitesini ve deformasyon kapasitesini artırır. Bu yöntem kısa inşaat süresi, bileşen sertliğinin ve çatlama direncinin etkili bir şekilde iyileşmesi vb. avantajlarına sahiptir ve mühendislik uygulamasında yaygın olarak kullanılır. 

Bağlama güçlendirme yöntemi geniş bir uygulama yelpazesine sahiptir ve kirişin altında, kirişin üstünde ve diyaframda kullanılabilir. Beton kiristin ön kısmında yeterli taşıma kapasitesi yoksa ve kiristin altında çatlaklar ortaya çıkarsa, takviye malzemeleri kiristin altına bağlanabilir. Köprü yapısının kesme alanındaki diagonal takviye yetersiz olduğunda, kesme çatlakunun yönüne diki olan beton üyesinin tarafında diagonal olarak bağlanabilir veya şerit şeklinde takviye bantları dikey olarak bağlanabilir veya U şeklinde ve L şeklinde kutu şeklinde takviye bantları kullanılabilir. Yüzük mili bağlantısı iskelede kullanılabilir. 

Bağlantı güçlendirme yöntemi için birçok çeşit malzeme mevcuttur. Şu anda, iki yaygın yöntem bağlama çelik levha yöntemi ve lif takviyeli kompozit malzeme yöntemidir (Fiber Reinforced Plastics, FRP). Bağlantılı çelik levhanın kalınlığı genellikle 4-10mm'dir, bu da temelde güçlendirilmiş üyesin şeklini ve köprü boşluğunu etkilemez ve köprü ağırlığındaki artış küçüktür. Fiber kompozit malzemenin 0.111-0.167mm kalınlığı ve 3 katmandan fazla olmayan çok hafif bir ağırlığı vardır. Aynı zamanda, yapı basit ve tüm güçlendirilmiş yapının ağırlığı ve köprünün altındaki boşluk üzerindeki etki göz ardı edilebilir. 

Bağlantı güçlendirme yönteminin sınıflandırılması ve avantajları ve dezavantajları

Çapa cıvatalı çelik levha takviyleme yöntemi, son yıllarda yeni geliştirilen bir yapışqan takviyleme teknolojisidir. Bu yöntem, çelik levhanı beton üyesinin yüzeyine sabitlemek için yüksek mukavemetli kesme çapa cıvataları kullanır. Sıradan yapışkan takviye yöntemiyle karşılaştırıldığında, takviye levhası ve beton arasındaki soyulma fenomenini etkili bir şekilde azaltabilir veya ortadan kaldırabilir. Çapa cıvatalı çelik takviye sistemi gerçek mühendislik uygulamalarında kullanılır. Çapa cıvatası ile çelik levha arasındaki bağlantı için, montaj için çapa cıvatası ve çelik levha açıklığının yan duvarı arasında yeterli boşluk bırakılmalıdır. Bu da çelik levha kayma veya deformasyona maruz kaldığında, bazı çapa cıvatalarının henüz çelik levha diyaframının iç duvarına temas etmediği olasılığına neden olur, bu da çapa cıvatalarının işbirliği yeteneğini etkiler ve çapa cıvatası çelik levha takviye yönteminin takviye etkisini büyük ölçüde azaltır. 

Sonuç 

Şu anda, köprü yapılarının bakımı ve güçlendirilmesi yapı mühendisliğinin odak noktası haline geldi.