Köprülerin yapısal güçlendirilmesinde iki tasarım kavramının uygulanması 

Köprü yapısı uzun süre sahaya maruz kalır ve malzeme performansı kaçınılmaz olarak arabalar, kalabalıklar ve sıcaklık gibi tekrarlanan dış yükler altında bozulur ve yapının farklı derecede hasara neden olur. Aşırı yüklü ve ağır yüklü araçların sürekli artmasıyla birlikte, birçok köprü ezilmektedir ve yapısal hasar kaçınılmazdır. Bununla birlikte, farklı yapılara sahip köprüler farklı arıza mekanizmalarına sahiptir. Bu nedenle farklı yapısal güçlendirme stratejileri benimsenmelidir. Şu anda, köprü takviye teorisi esas olarak aktif takviye teorisi ve pasif takviye teorisine ayrılır, bu da aşağıdaki gibi tanımlanır: 

1) Aktif takviye 

Köprü yapısını önceden yükleyin veya ek destekler ekleyerek yapının orijinal güç sistemini değiştirin, böylece daha sonra uygulanan önlemler orijinal yapıyla aynı anda vurgulanacak ve araç yükü ve diğer canlı yüklerin rolünü ortaklaşacak. Köprünü güçlendirme amacına ulaşmak için aktif güçlendirme denir. Örneğin, dış ön gerilim uygulamak, bölümü arttırmak, kemer yapısını kiriş yapısına değiştirmek vb. 

2) Pasif takviye 

Güçlendirme malzemeleri, hasar nedeniyle yapıların güç eksikliğini telafi etmek için yapının gerilim bölgesinde uygulanır. Onun özelliği, yeni önlemlerin sadece yetersiz taşıma kapasitesine sahip orijinal yapının kısmını alması ve yalnızca passif takviye olarak adlandırılan eklenen ölü yük ve araç yükünden kaynaklanan iç kuvvetleri almasıdır. Örneğin, çelik levha yapıştırmak, kaynak çelik çubuğu onarmak, karbon fiber kumaş yapıştırmak vb. 

Aktif takviye kavramı ile güçlendirme, yeni önlemlerin ortak gücünü ve orijinal yapıyı daha iyi sağlayabilir. Koordinasyonlu deformasyon, ancak köprü yapısının karmaşık arıza davranışı nedeniyle, gerçek güç durumu ve teorik analiz arasında belli bir sapma vardır. Özellikle önceden gerilmiş yapılar için, yapısal deformasyon ve yıkımın neden olduğu ikincil iç kuvvetlerin açıkça açıklanması zor. Bu nedenle, aktif takviye şemalarının kullanımı, yapının ikincil iç kuvvetlerinin üstlenmesine neden olma eğilimindedir ve bu da yapı üzerinde daha olumsuz etkilere neden olur. 

Pasif takviye kavramı takviye için kabul edilir, çünkü yeni önlemler orijinal yapıdan sonra etkiye girer. Bu nedenle, mevcut yapı üzerinde çok fazla olumsuz etkiye neden olmayacaktır, ancak aşamalı kuvvet nedeniyle, ek malzemenin gerilmesi ve gerilmesi geride kalıyor ve malzeme performansı tam olarak kullanılamaz, bu da belirli atıklara neden olur. 

Şu anda bu iki teorik mühendislik çevresi hakkında birçok tartışma var. Yazar, bu iki takviye teorisinin doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü olmadığına inanıyor. Özel köprünün yıkıcı özellikleri ve kullanım gereksinimleri ile birleştirilebilirse, uygun seçim ve makul teknoloji başarılı çözümlerdir. 

Kısacası, hangi takviye teorisi veya takviye teknolojisi kabul edilirse olsun, köprü takviyesinin amacı her zaman orijinal köprünün taşıma kapasitesini ve hizmet ömrünü en yüksek hedef olarak geliştirmektir. Özellikle, takviye planı farklı köprü tiplerine, farklı inşaat tekniklerine, farklı takviye pozisyonlarına dayanmalıdır ve gerçek kullanım koşullarıyla birleştirilmeli, farklı takviye yöntemleri seçmelidir.